Potentiële partners in het educatieve proces
Educatie voor duurzame consumptie: Wat is het?
We kunnen het niet over duurzame ontwikkeling hebben zonder naar duurzame consumptie te verwijzen. In de loop der jaren zijn hiervoor diverse definities voorgesteld. De ondervermelde definitie is die van de UNESCO. Ze kan dienen als richtlijn voor docenten bij de ontwikkeling van activiteiten en leermiddelen.
| Wat is duurzame consumptie?
Duurzame consumptie omvat een breed scala aan sociale, economische en politieke activiteiten op het niveau van individuen, huishoudens, gemeenschappen, bedrijven en regeringen ter ondersteuning en bevordering van:
- de beperking van de directe milieu-impact van de productie, het gebruik en de verwijdering van goederen en diensten;
- het beantwoorden aan de basisbehoeften inzake consumptiegoederen en elementaire diensten zoals voeding, water, gezondheid, educatie en huisvesting;
- het maximaliseren van de mogelijkheden om in de landen in het Zuiden duurzamere levenswijzen te stimuleren;
- de consumptie van goederen en diensten die positief bijdragen aan de gezondheid en het welzijn van vrouwen en kinderen;
- de toename van de ontwikkeling en toepassing van openbare vervoermiddelen en efficiëntere toestellen die minder water en energie verbruiken;
- de productie en verkoop van nieuwe goederen en diensten die zijn aangepast aan de milieuvereisten wereldwijd;
- levensstijlen die meer belang verlenen aan sociale cohesie, lokale tradities en immateriële waarden.
|
Er worden vijf kernelementen voor educatie voor duurzame consumptie onderscheiden:
- Beantwoorden aan de menselijke basisbehoeften;
- Een bepaalde levenskwaliteit bevorderen met betrekking tot materialistische levensstandaarden;
- Het gebruik van grondstoffen, verspilling en vervuiling minimaliseren;
- Een perspectief bieden waarbij levenscycli meespelen bij de beslissingen die door consumenten worden genomen;
- Handelen met zorg voor de toekomstige generaties.
Deze doelstellingen moeten de consumenten aanmoedigen van een egocentrische naar een meer ecocentrische levensopvatting toe te groeien, waarbij de gemaakte keuzes de gezondheid en het welzijn van anderen en de eigen persoon bevorderen en het natuurlijke leefmilieu behouden blijft.
Dit maakt deel uit van een bredere discussie, waarbij gestreefd wordt naar een bepaalde levenskwaliteit voor allen. Deze levenskwaliteit hangt af van een aantal tastbare factoren, zoals de beschikbaarheid en de toepassing van grondstoffen op globaal, regionaal en huishoudelijk niveau, maar ook meer abstracte factoren, zoals individuele waarden, maatschappelijke normen en ethische keuzes. Om een programma of leermiddel te ontwikkelen dat te maken heeft met duurzaamheid moet dus geen eenrichtingsbenadering gevolgd worden.
Daarnaast moeten docenten ook rekening houden met het sociale en economische milieu van hun leerlingen en ervoor zorgen dat elke boodschap en elk leermiddel cultureel afgestemd is op de doelgroep.
Educatie voor duurzame consumptie: wie?
Veel partners kunnen ook worden aangemoedigd om deel te nemen aan het proces en kunnen op talrijke manieren bijdragen aan het succes van het onderwijs. De voornaamste partners worden hieronder vermeld.
Potentiële partners in het educatieve proces
- scholen – directie, docenten, leerlingen, personeel, ouders
- musea
- informatie- en animatiecentra
- lokale ngo’s
- steden en gemeenten
- ministeries
- lokale media
- lokale boerderijen en ondernemers
- lokale exporteurs en importeurs
- internationale organisaties of projecten
|
Bronnen
- UNESCO. (2005). Guidelines and Recommendations for Reorienting Teacher Education to Address Sustainability, Education for Sustainable Development in Action, Technical Paper No.2, Paris: UNESCO.
- O’Donoghue, M. & Cusack, M. (Eds.) (2008). Education for Sustainable Development “Images and Objects” Active Methodology Toolkit. Consumer Citizenship Network
- The Three E’s of Sustainability: Environment, Social Equity and Economy (Bron: Wikipedia)
- UN Department of Economic and Social Affairs, Division for Sustainable Development. (online). Agenda 21: Chapter 36, Promoting Education, Public Awareness and Training. Te raadplegen via: Piscopo, S. (2007). Are we preparing a new generation of educated consumers? Paper presented at ‘Building A Culture Of Responsible Consumer Awareness’, National conference organised by the Consumer & Competition Division (Malta), 13 June 2007, Attard, Malta
- UNESCO Education Sector. (2006). Education for Sustainable Development Toolkit. Education for Sustainable Development Toolkit. Learning and Training Tools No. 1 – 2006. Paris: UNESCO.
- Dale, E. (1957). Audio-Visual Methods in Teaching. New York The Dryden Press Inc.
