Pojęcie inflacji oznacza wzrost poziomu cen w gospodarce w określonym czasie (zwykle w ciągu jednego roku). Najczęściej stosowaną metodą określania poziomu inflacji jest indeks (wskaźnika) cen artykułów konsumpcyjnych (CPI). Stabilność cen towarzysząca niskiej inflacji (zwykle poniżej 2%) sprzyja wzrostowi gospodarki.
W najprostszy sposób można powiedzieć, że ceny określane są przez poziom popytu i podaży towarów i usług. Proces ustalania cen można sobie wyobrazić jako wielką aukcję w której biorą udział z jednej strony producenci i sprzedawcy dóbr, a z drugiej ich nabywcy (konsumenci). Kiedy sprzedawcy i nabywcy dochodzą do porozumienia ustalana jest cena danego dobra.
Ceny mierzy się zwykle za pomocą wskaźnika cen artykułów konsumpcyjnych (CPI), który można sobie wyobrazić jako „koszyk” towarów, które konsumuje przeciętne gospodarstwo domowe. Zawartość tego „koszyka” jest określana tak samo we wszystkich krajach Unii Europejskiej co oznacza, że wszystkie kraje członkowskie obliczają wskaźnik cen w taki sam sposób. Każdego miesiąca urzędy statystyczne w poszczególnych krajach obliczają poziom cen i porównują go z poziomem cen w poprzednim miesiącu aby ustalić czy ceny rosną czy też spadają.
Wskaźnik poziomu cen jest wykorzystywany przez:
Inflacja oznacza ogólny wzrost poziomu cen w gospodarce. Istotne jest tu użycie słowa „ogólny”, gdyż mówimy o całym „koszyku” dóbr, a nie pojedynczych towarach. Wskaźnik inflacji wyznaczany jest zwykle w stosunku rocznym (rok do roku).
Jedną z głównych funkcji pieniądza jest funkcja utrzymywania (tezauryzowania) wartości, natomiast wskutek inflacji pieniądz traci swą wartość z upływem czasu. Stabilność cen wspiera ponadto rozwój (wzrost) gospodarczy oraz zatrudnienie. Dlatego też jednym z głównych celów banku centralnego jest cel inflacyjny, polegający na utrzymaniu inflacji poniżej założonego poziomu (np. w strefie Euro poziomu 2% rocznie).

Wersja pdf: